शोध स्वप्नांचा.......
घोळ परीक्षांचा......
धंदा पेपर फुटीचा.....
प्रश्न.....
संप कर्मचाऱ्यांचा....
आरक्षण मराठा, ओबीसी, धनगरांचा.....
अत्याचार महिलांचा, दलितांचा......
शेतकऱ्यांच्या मालाच्या भाववाढीचा.....
कुणी म्हणते मंदिर मंदिर.........
कुणी म्हणते मशिद मशिद........
कुणी म्हणते व्होट बँक हिंदुत्वाची......
कुणी म्हणते हिंदुत्वाचे मालक आम्हीच......
दाखवले स्वप्न.....
बसले सत्तेत......
रोज करतात भाषेची कलगीतुरी......
जो तो रमला मलई मध्ये......
ना कुणी कुणाचे वाली.......
आम्ही मित्र तुम्ही दुश्मन.......
कधी समजणार रे तुझा हा डावपेच मला.....
तुमचे डावपेच आमचे मरन.......
जनता बसते डोळे उघडून तुमच्याकडे......
वाट पाहते तुमच्या निर्णयाची......
कधीतरी सामान्य जनतेत स्वतःला पहा......
काहीतरी करून दाखवा.....
नाहीतर तुमच्या कमरेत हाणायला लाथा......
आहे तयार ही जनता........
आमचं रोजचं जगणं.......
आमचं रोजचं मरणं........
म्हणून पहिल्यांदा आपकी बार दिल निवडून सरकार.......
तरीही नाही सुटला प्रश्न.......
कारण तुम्ही होते सत्तेच्या हिशोब वाटणीत गुंग......
हिशोबाचा नाही लागला ताळमेळ......
पण आकड्याची बसली मेळ.........
त्यातून झाला ऑटोरिक्षा तयार......
ऑटो रिक्षा आली लोकांना आनंद झाला.....
कारण दगडापेक्षा वीट बरी म्हणून लोक ऑटोरिक्षाला पाहू लागले.........
पण या ऑटोरिक्षावर झालेत तीन कंडाक्टर.......
तिन्ही कंडक्टर लागले वसुलीला......
त्यातूनच झाला हा धंदा सुरू.........
घोळ परीक्षांचा......
धंदा पेपर फुटीचा.....
त्यातून आमचे वाजले बारा.....
रात्री स्वप्न पाहिलं.......
उद्या परीक्षा देणार........
आणि परीक्षेला निघायच्या अगोदरच फुटला नशिबाचा पेपर......
आज आणले सावकारांकडून पाचहाजर........
उद्याच्या बोलीवर........
उद्या जर नाही त्याचे देता आले.....
तर आम्ही येतो मायच्या मंगळसूत्रावर........
म्हणून आता तरी स्वप्न दाखवू नका.......
माफी आमची मागू नका.......
आम्हीच हात जोडून विनवतो............
आमचा पेपर फोडू नका......
आमचा पेपर फोडू नका......
